Hoe hou ik rekening met iemand die het eigenlijk ook niet weet?

Story of my life.

Zo lang ik me kan herinneren, is dit wat ik heb gedaan:

Rekening houden met anderen.

Luisteren naar anderen.

Anderen volgen.

Hun raad en advies opvolgen.

Ervoor zorgen dat anderen het goed hebben.

Ik heb wel eens gezegd dat als mijn omgeving rustig is, ik dat ook ben.

Dus heb ik heel veel gedaan om voor mijn omgeving te zorgen.

Zonder dat ik eigenlijk wist wat ze wilden.

Zonder dat ik wist wat hun behoeften waren.

Maar meestal had ik het wel juist.

Ik las het tussen de lijnen door.

Ik voelde het op de een of andere manier aan.

Ik hoorde dat wat niet gezegd werd.

Ik was altijd op de uitkijk of ik iets kon betekenen.

Zo erg dat ik daar mijn identiteit aan begon te ontlenen.

Als ik iets voor anderen kon doen en betekenen, dan was ik iemand.

Anders werd er niet van me gehouden.

Dan bestond ik niet.

Maar... wat wilde ik eigenlijk?

Wat waren mijn behoeften, noden en verlangens?

Geen idee.

En ik kwam erachter dat ik probeerde te navigeren op mensen die eigenlijk ook geen idee hadden. Niet van hun eigen behoeften, noden, wensen, verlangens... en al helemaal niet van die van mij.

Ik probeerde er wel rekening mee te houden.

Ervoor te zorgen dat anderen het naar hun zin hadden.

Dat ze alles hadden wat ze nodig hadden.

Maar eigenlijk wisten ze het zelf ook niet.

Want dan was het dit. En het volgende moment dat.

Oh en dan toch weer liever zus. Of nee, doe maar zo.

Ik vloog alle kanten uit en mijn navigatie ging kapot.

Ik wist het op een gegeven moment echt niet meer.

Hoe kan ik in vredesnaam rekening met iemand houden die het eigenlijk ook niet weet?

Dat kan dus niet.

Waarom deed ik het dan?

De redenen dat ik op anderen navigeerde waren o.a. de volgende:

• Dan kon ik het niet fout doen

• Ik had eerder besloten dat alles wat ik voel, zie en ervaar niet waar is

• Dat is altruïstisch

• Dan wordt er van me gehouden

• Dan ben ik iemand

... en nog meer overtuigingen die me jaren geleden pijnlijk duidelijk werden toen ik alleen op de bank zat in mijn eerste appartementje. Ik had tijd over. Ik zat stil op de bank. Ik staarde voor me uit. Ik wist me geen raad. Ik wist niet wat te doen en raakte in paniek.

Het heeft echt een hele tijd geduurd voor ik inzag dat het al die tijd de uitnodiging is geweest om wel naar mezelf te luisteren en op mijn eigen kompas te varen.

Ik heb al die ervaringen, mensen, situaties op mijn pad nodig gehad om weer bij mezelf uit te komen. Het begint bij mij.

Beetje bij beetje begon mijn kompas zich weer te herstellen.

Door steeds beter mijn eigen energie te kennen.

En die ook lief te hebben en op waarde te schatten.

Bij mezelf te blijven in plaats van op te gaan in andermans energie.

En dat is soms nog best een uitdaging voor me. Een gave en ook een uitdaging.

Zo merkte ik laatst op dat ik op verschillende manieren gedag zeg tegen verschillende mensen.

Het rekening houden met anderen zal blijven. Maar niet meer in die extreme mate die ik dacht nodig te hebben om door het leven te navigeren en te overleven.

De volgende uitdaging zit 'm in hoe ik (bij) mezelf blijf in contact met anderen.

Dat wordt me ook steeds helderder en dat is iets voor een andere keer.

In Liefde,

Vera